از صبح که نخ دندان کشیدم، یک تارش لای آن دندانی که همیشه برای نخ مشکل ایجاد میکند مانده بود و اعصابم را خورد میکرد. چند بار رفتم دستشویی و به جانش افتادم، اما در نیامد. رفتم برگه ی امتحانیم را دیدم. تا آخرین مرحله سوالم را درست حل کرده بودم. همه چیزش درست بود. حتی نوشته بودم که سینوس زاویه را میخواهیم، اما کسینوس زاویه را در جواب آخر آخر آخر جایگذاری کرده بودم. آنوقت ۱ نمره ی ۴ واحدی کم آورده بودم. اطرافیان همه اش از رفتن و دانشگاههای معروف یا ۴ ساله تمام کردن و چمیدانم معدل فلان حرف میزنند، فقط حرف میزنند. کارگاه هنری مدرسه بود. خیلی دوست داشتم بروم. اما گفتم همین یک ذره اعتماد به نفسمان زیاد آمده که بدهیمش دست هم کلاسیهای قدیمی! این مردها هم توی تاکسی همیشه مسائل را نور علی نور میکنند. خانه که رسیدم نخ دندان را آنچنان محکم کشیدم که یک تکه از دندانم شکست و حالا تیزیش اذیتم میکرد.

 پس آن فردا روز چیز است. شاید هم پس آن فردا نباشد. اصلا چه میدانم کی است. چه فرقی میکند وقتی نمی آید. حتی اگر بیاید هم انگار نیامده است. حتما باز هم انقدر سرش شلوغ میشود که نمیگوید. نمیخواهد که بگوید. من از بلا تکلیفی بدم می آید، از اینکه احساس کنم نمیتواند بگوید بیشتر.

اصلا هم چیزیم نیست. فقط گاهی که تلاشهایم بی نتیجه می مانند، درمانده میشوم. تو بگو، چه کار کنم؟ دیگر چه کار کنم؟ میگویند غلط زحمت میکشی. باشد، غلط زحمت میکشم. فقط نگو که نمیکشی! این را نگو!

بی وفا نبودیم، مینویسیم. به زودی، به زودی...