به مامان گفتم پیتزا سفارش بدیم. مامان خوشحال شد. بعد یادم افتاد که شب چشمام باد میکنه و صبح از هم باز نمیشه. یادم افتاد که اصلا" من شبها شام نمیخورم. یادم میره به این راحتی. سفارش ندادیم.

الان که اینو مینویسم دوباره دلم پیتزا خواست. از صبح توی لوپ افتادم انگاری.

 کسی با من کاری ندارد. حتما" تلفنم خراب شده. آخر چند وقت است که زنگ میخورد، گوشی را برمیدارم و هیچ چیز نمیشنوم. یعنی اول ها یک چیزهایی میشنیدم، اما حکما" خیالات بوده. آن طرف چیزی نیست، میدانم. مثل آدمی که سکیزوفرنیا داشته باشد، خیالات کرده باشد، یک همچین آدمی بوده ام من.

مهمان شده بودم واحد مجسمه سازی. بعد از سه هفته که حوصله کردند جلسه بگذارند قبولم نکردند. ردیف شده است دیگر، من که از اول گفتم. بغضم میگیرد به خاطر آن همه چوب و شیشه و چسب و فوم. به خاطر گل، گل مجسمه سازی. که اجازه داده ام بیاید و سرتاسر زندگیم را بگیرد. بعد قبولم نکنند آن استادهای مو بلند با دانشجوهای لوند و جذاب.

هر کسی جایگاهی دارد، من این را نفهمیدم.