غیر آشفته ترین چیزی که برای نوشتن دارم، آرزوهایی است که به قرتی بازی هایم بر می گردد. هر از چندگاهی روی desktop note لیستشان می کنم و سعی می کنم ندانم که با یک restart پاک می شوند.

توی بلاگفا "میرتل" رو جستجو کردم ببینم چی گیر میارم.

نبودن

به فهمیدنش عادت کرده ام،

تو اين دنيا اگه بخواي كسي رو به گا ندي خودت به گا مي ري.

مثل روح ها، روی زمین نیستم. از رفتارهایم معلوم است که در حالت عادی به سر نمی برم. از فشار خروارها کار می نالیدم که یکی گفت برنامه ی درسی ترم بعد اعلام شده است. دنیا روی سرم خراب شد انگار. همین یکی را کم داشتم. وقتی هم کلاسی اضافه کرد که تا هفته ی بعد فرصت داریم و جای نگرانی نیست، کمی آرام شدم. بعد رفتم به تنها جایی که باقیمانده های مغزم در آنجا کار میکند، و یادم افتاد که من  ترم بعد فقط پروژه دارم و اصلا" نیازی به انتخاب واحد ندارم!