کم کم آنقدر اعتماد به نفسم بالا میرود که دیگر هیچ کدامتان را دوست نخواهم داشت.

همیشه به نظرم خوردن تخمه ژاپنی کار بیهوده ای می اومد. چون تلاشی که برای شکستن تخمه میکردی به خوردن اون چیز کوچولوی توش نمی ارزید. دندونهای جلوت صدمه میدید، وسط لبهات به  خاطر شوری تخمه سفید میشد و جنسش تغییر میکرد، و آخرش اون تخمه هه انقدر نازک بود که حتی اگه با دقت تمام تیکه هاش رو میخوردی باز هم در حسرتش میموندی. اصلا" توی دهان گم میشد! اخیرا" انقدر کارهای بیهوده میکنم که تخمه ژاپنی به پاشون خداس! از خوردنش عذاب وجدان میگیرم، مخصوصا" که موجب جوشهایی میشه که اثرشون به طور دائم میمونه. ولی همین عذاب وجدان، لذت خوردنش رو بیشتر میکنه! دلم نمیخواد به حرف خودم گوش بدم، وقتی که برای خودم ادای مامانها رو در میارم. تلاش میکنم که کاری که دلم میخواد رو انجام ندم، یا کاری که دلم نمیخواد رو انجام بدم. چه موفق بشم یا نه، ناراضی از جنگ بیرون میام. تازه میفهمم که با خودم محشور بودن چقدر مکافات داره.

اینجا شلوغ است. یک پروژه ی کاملا" بکر داریم که در عرض دو هفته باید سرو ته اش به هم بیاید، و مسئله اساسی انگیزه ی انجامش است که نیست. لطفا" با من تماس نگیرید، چون آنقدر وقت کم دارم که ممکن است ساعتها با شما حرف بزنم. هر وقت میخواهم سر پروژه ام بنشینم، فوری یک دی وی دی میگذارم رایت شود. آخر رایت هر کدام کار کردن با کامپیوتر را به مدت دو ساعت مختل میکند و میتوانم بهانه ی مناسبی برای کار نکردن داشته باشم. از لاعلاجی آنقدر خوابیده ام که موهای پشت سرم ریخته اند. ساعتها منتظر میمانم بلکه یک نفر بیاید، که نمی آید، و من به زور ته مانده های خاطرات تو را در آغوش میکشم. فشار که از یک حدی بیشتر شود، بیخیال کل قضیه میشوم. تصمیم میگیرم که با یک مرد حسابی سنتی ازدواج کنم و زندگی خانوادگی خوبی بسازم. باور کنید پتانسیلش را دارم.

 من

اگر بخواهم چیزی را به خاطر بسپارم، هزار تا راه برای این کار دارم.

در نهایت حق به جانبی عذاب وجدان گرفته ام. کار که زیاد شده، اعصابها هم خورد است. من یک نغمه ی جیغ جیغوی بی تحمل شده ام. مدام داد میزنم و حوصله ی هیچ چیز را ندارم. گاهی خودم هم میمانم که چرا روزگار به این قشنگی را طور دیگری نمیگذرانم...

از عرش تا فرش، آدم را هی می برند و می آورند.