به صفحه ی جدید پاسپورتم، به ترکیب نه چندان زیبای صورتی و آبی، به چشمهای واق مانده ی خودم نگاه می کنم و تمام حرص و جوشهایی که برای به دست آوردن همین صفحه خوردم، از جلوی چشمم می گذرد. از همان اول که فقط برای داشتن آرزویش باید دوست را مجاب می کردم، تا چانه زدن های پی در پی با استادها و آموزش و رقصیدن به ساز هر کدام از دانشگاههای مورد نظر و چه و چه و چه...

چرا من همه اش یادم میرود که شماها آن طور دیگر هستید؟ پس این حماقت های شما کی تمامی دارد آخر؟

فردا، وقتی که قرار است شمعها را فوت کنم، آرزو می کنم که تمام پشه هایی که در طول عمرم مرا گزیده اند را بگیرند، و به جایش یک نفر را بدهند که جنبه داشته باشد و چهار هزار و هفتصد و نود و سه کوفت و زهرمار دیگر.

هیچ جایی امن نیست. بروید بیرون، میخواهم تنهایی در مستراحم گریه کنم.