پشت این بوی عطر مولر و موهای های لایت شده ام غصه ام را پنهان کرده ام. کم کم بساطم را جمع می کنم، مثل ندا و نگین و بیتا و شیوا و آیدا و آنهای دیگر. جوراب ساق کوتاه صورتی ام، دستبند نقره ای که با چسب قطره ای تعمیرش کرده ام، و جامدادیم را با دقت توی چمدان می گذارم. آن شب که نیما توی ماشین آهنگ فرهاد گذاشته بود، از خیابانها و دانشگاه فیلم گرفتم. رایت می کنم روی سی دی. مادربزرگ را نمی شود برد. نه می شود پستش کرد، نه لا مذهب قانع می شود که با پای خودش بیاید. البته سخت است که بیاید، تا آشپزخانه شان هم به زور می رود. از خانه بیرون نمی آید. می گوید تند و تند باید دستشویی برود و خجالت می کشد. اما انگیزه اش را که داشته باشد می تواند. برایمان هم دلمه پخت، هم کتلت و هم فسنجان. آنقدر پخته بود که نتوانستیم از همه ی غذاها را بخوریم. ندا ناراحت شد. گفت اصلا" دلش نمی آید بخورد. چیزهای دیگری هم هست. عموی چاق دوست داشتنیم، با ابعادی مناسب برای بغل کردن. آدمها، آدمهای گرم و زود جوش. پسرهایی که موقع حرف زدن چشمهایشان برق می زند، و دقیقا" می دانند در برابر خانم ها چه رفتاری شایسته است. در ماشین را باز می کنند، برایت گل می خرند، همیشه ریش هایشان را می زنند و وقتی دست می دهند دستت بوی ادوکلن می گیرد. بخواهی یا نخواهی جذبشان می شوی، چون رگ خوابت را خوب می دانند. دلم برای آن پسر خجالتی دانشگاهمان هم تنگ می شود. هر چند که خیلی هم درون گرا نبود، فقط با من حرف نمی زد. سرش را پایین می انداخت. سکوتش را دوست داشتم. مژگان بلندی داشت.

تسبیحم را گرفته ام دستم و ذکرهایم را زیر لب، از ته قلب و بدون کم و کسر می خوانم: برو به درک، برو به درک، برو به درک!