دوستان گرامی، خویشاوندان و هم میهنان. اینجانب در ساعت ۴:۲۵ بامداد روز دوشنبه (که در واقع شنبه ی شما میشه چون جمعه هاتون تعطیله) همچنان در حال نوشتن گزارش آزمایشگاه هستم و حداقل ۲ ساعتی کار دارد. مشق های زبان اسپانیایی (که نمی دانیم یاد گرفتنش از کجا گردنمان را گرفت) هم مانده است. اینجاست که چشم بادامی ها.... من واقعا" متاسفم که غیرت ندارم.

مرحبا به این هم گروهی چشم بادامی!  به خاطرش یک روزه چنان کمر همتی به درس خواندن بستم که ساعت ۱۲ شب است و هنوز دلم می خواست در کتابخانه بمانم. می خواهیم پس فردا پوزه ی شان را به خاک بمالیم تا به جایگاه خود در برابر ایرانی جماعت واقف شوند. حواستان باشد، زیاد تحقیر شده ایم اما همچنان به هر کسی اجازه نمی دهیم تحقیرمان کند.

اینجا لندن است. همان لندنی که مرکز کره ی زمین است و آنقدر دیدنی دارد که اگر هر روز یک گوشه اش را ببینی باز چند سال طول می کشد. اینجا شیرهای آب سرد و گرمشان جداست. بق بقوهایشان بسیار چاق و تنبلند. آسمانشان خیلی قشنگ است، مخصوصا" ابری اش. البته به شرطی که یادت نیفتد که از بس آسمان ندیده ای از آسمان آبی خوشت می آید. چون جدید است، چون مثل آسمان دودی تهران نیست. همه چیزش همین طور است. از ندید بدیدی ات است که خوشت می آید. فرقی نمی کند که ایرانی هستی یا هندی یا چینی یا دختری یا پسر. اینجا آنقدر همه جور ملیت و مذهب و آیین و غیره پیدا می شود که هر چه باشی فرق زیادی ندارد.